sábado, 1 de diciembre de 2007

¡Ay quien estuviera en Asturias...!



Hola a todos, ya desde casa contaremos alguna de las cosas que nos faltan. En primer lugar las fotos del viernes y el regreso:




O xoves fixemos o ensaio xeral do programa de TV The world around us" Houbo algunha precipitación e coma sempre hai cousas que mellorar, pero en fin , quédanos o traballo de preparación feito e xa haberá algunha outra oportunidad para facelo. Finalmente esa foi a gravación definitiva xa que o venres xa non dou tempo para repetila.


O venres foi o día do impacto humano e houbo un cambio importante no programa xa que se centrou nunha visita a unha cidade e a coñecer unha actividade industrial como é a mineiría.


Pola mañán, despois do almorzo e equipados cos nosos cadernos de campo e coa bolsa de picnic pertinente nos diriximos a Oviedo. Directos á catedral e diante da fachada principal os monitores fan unha aproximación ós estilos románico e gótico exemplificando cos arcos que teñen á vista. Sentados no chan( o tempo o permitía) cada un fai o seu boceto do conxunto arquitectónico que está a contemplar ou ben da parte que máis lle guste. Despois a visita polo interior, situación e esplicación da planta de cruz latina, vidrieras, órgano decoración de motivos naturais e tantas moitas máis cousas que se nos ocurrían a profes e monitores e os nenos preguntaban. DEsgraciadamente non se puido visitar a cripta e ver o tesoro artístico que alí se conserva.


O saír foron dando un paseo ata o Parque de San Francisco donde puideron xogar a gusto e tomar o picnic. Un pavo real nos rondaba cunha actitude que estaba entre a e osadía por ver de coller algunha miga das que caían e o temor que lle producían os xogos dos rapaces.


Pola tarde, unha vez todo recollido e en perfecto estado de revista imos cara o bus que nos esperaba nunha das rúas que rodean o parque e imos para "El Entrego". Hugo xa o coñecía e foi facendo de guía improvisado, ero sen descobrir certos "secretos" como o da baixada á mina.


A visita nos sitúa nunha realidade un tanto descoñecida á que convén que se acheguen para poder apreciar as cousas no seu valor. A guía do museo lle susurra a Rachel a información que quere transmitir e ela ,coma sempre, cunha asombrosa capacidade de síntese e de baixarse ó nivel dos nenos fai a explicación en inglés. O resto de monitores e profes tentamos dar apoio en baixiño para non interrompir.


En fin uha visita moi interesante que seguro tanén lles quedou gravada.


Á saída merenda no aparcamento seguida de pachanga de fútbol espontánea e rápido regreso ó albergue porque hai que iniciar a ardua tarea de "reconstruir" a maleta (tarefa que nalgún caso tivo o seu aquel). Ademais en apenas 1 hora había que "maquearse" para a "espicha party" que os monitores nos tiñan preparada. Neste caso os dous extremos: hainos que tanto lles ten subir ós Lagos como ir á festa e outros/as que lles leva máis tempo arreglarse que estudiar para un control.


Continuará...



Hello guys! Time to get up!! Come on, wake up!!

Que chicos, ¿echáis de menos esa forma de despertarse? Supongo que no, pero que de alguna manera algo extraño habréis sentido esta mañana de domingo al encontraros en vuetras habitaciones y no en el albergue de Mestas de Con con Rachel hablándoos suavemente para despertaros o con la guiterra de Galen y sus alegres canciones o la ronca voz de Wardy y su característico ¡"Touma"!.

El caso es que ya estamos aquí y...

La vida continúa. Debemos volver a nuestra rutina diaria, pero creo que ninguno olvidará esta experiencia en Asturias en la que conocimos a otros niños y aprendimos en la práctica que el inglés nos puede ayudar a entendernos con gente y en sitios tan dispares como Inglaterra ( Wardy), Canada (Katheeen), Nueva Zelanda (Rachel), USA (Galen) o Australia(Rob) e incluso Malta (Ulises) o Narnia (Andy) Por cierto que aún nadie ha logrado situarnos en el mapa el país de Andy.

Y nada más, esperando que este viaje haya despertado o avivado en vosotros, todas o al menos alguna de estas cosas:

- el gusanillo del idioma

- el interés por conocer otras culturas

- la tolerancia hacia lo diferente

- la importancia de escuchar y mirar a la persona que habla para entenderla

- el amor a la naturaleza


See you and GOOD JOB GUYS

Desde aquí podréis ver otras fotos hechas con la cámara de los monitores:


5 comentarios:

Anónimo dijo...

Gostei muito desse post e seu blog é muito interessante, vou passar por aqui sempre =) Depois dá uma passadinha lá no meu, que é sobre frases e poesias, espero que goste. O endereço dele é http://mil-frases.blogspot.com. Um abraço.

Anónimo dijo...

hoy es lunes : todo vuelve a su sitio los enanos bajitos al colegio acompañados de una cara que dan pena ,creo que para más de uno la despedida se hizo muy cuesta arriba , experimentaron el sentimiento de la nostalgia al llegar a Asturias , y al marchar de ella el sentimiento de la despedida de grandes compañeros que hicieron allí (¡ si es que compartir mesa y mantel une mucho!).Por esta casa mía se hecha de menos a un monitor que tenía afición por utilizar de despertador diferentes utensilios ,a otro que hace grafitis en las libretas , hasta se hecha de menos la valoración del orden de las habitaciones en inglés (good,etc....) y se solicita que aquí en su casa se le haga lo mismo cada día(¡que bien! a ver si con esa motivación dejo de ver zapatos , calcetines , zapatillas , mezclado con diferentes papeles ,papelitos, todo junto haciendo una mezcla tolerante en la habitación .
¡viva el inglés!
Algunos padres creo que hemos visto más grandes a nuestros hijos el sábado al bajar del autobus , para algunos fue un gran reto conseguír estar fuera de casa una semana , para otros el ser capazes de dormír con más niños en la misma habitación ( ya se sabe es el mal de estos tiempos los hijos únicos en una casa ), para cada uno de ellos aprendieron una cosa diferente (¡ también el inglés , por supuesto! )pero a mí, si se me permite ( claro que se me permite estoy escribiendo yo sóla ), me conmovió :que aprendieran a ver que un compañero se tenía que quedar por que no había plazas para todos , que en el albergue convivieran todos juntos, compañeros sólo de clase que se convirtieron en familia por unos días ,y más ,y más cosas que pasarían entre ellos que nosotros como padres no debemos de enterarnos por que para eso somos padres y ellos proyectos de personas adultas , aprendieron a despedirse de los de lugo y a saber cuanto pesa el sentimiento de la despedida , aprendieron a andar por los caminos de montañas que es un buen aprendizaje de los que les espera en el camino de crecer como adultos TOLERANTES,
aprendieron que los profesores son una gran ayuda en ese camino .
yo también me despido, GRACIAS a los monitores , cocineros del albergue, etc.....
gracias al colegio por todas las gestiones que tuviera que hacer para que este campamento fuera posible , gracias al conductor del autobus por amansar a las fieras con una película y así medianamente conducír tránquilo,
gracias a neli y a antonio por eso contacto día a día por estos medios de escritura .
A Antonio particularmente gracias por estar aguantando la camara de video para grabar la cara de bobos que teníamos los padres,, mirando para las ventanillas del autobús cuando se iba acercando al colegio el sábado por la tarde, intentando frenar las ganas de cuando bajaran del autobús comernoslos a besos (por que claro ya son mayores para eso delante de sus compañeros )
GRACIAS ANTONIO .

|*|criscreative|*| dijo...

HOla. Son Cristina unha das nenas de Lugo que foi a esta gran inmersión lingüística. A verdade é que a min tamén me da moita pena deixar a excursión e volver a vida cotiá, sentinme moi rara cando regresei á miña casa e ao meu colexio, xa estaba acostumada á vista do Pazo da Tellería, pero bueno, foi unha esperiencia moi divertida que nunca olvidarei.

Anónimo dijo...

Está bien voler a nuestras casas. Pero alli se estaba de genial rodedaos de niños tan agradables como era "los de Lugo" y con lo bien que nos lo pasabamos a todas horas. Agradezco que nos allan llevado por que yo creo que esto no lo bamos a olvidar ninguno de los que fuimos, me gustaria poder repetir esta experiencia tan maravillosa,(y aun por encima aprendimos inglés).

Anónimo dijo...

hola somos lore y mai
queremos decirle gracias a antonio por tener tanta paciencia con nosotros y por conseguir que esta fuera la mejor excursion de todas.